Zoals jullie al hebben gelezen heb ik ooit 4 maanden zonder internet gezeten. Mijn web-log heb ik toen ook niet bijgehouden en eerlijk gezegd heb ik het helemaal niet gemist. Integendeel zelfs: ik kon me er niet meer aan toezetten om weer een stukje te gaan schrijven toen ik weer online kwam. In die tussentijd ben ik ook uit veel bloglijstjes verdwenen en kreeg ik nauwelijks reacties op die paar stukjes die ik nog schreef. Ik werd dus niet echt gemist. Daarom is dit mijn laatste stukje.

Op mijn site kun je mijn belevenissen verder volgen: de aanloop van de bruiloft, reisverslagen (Mozambique/Malawi/Zambia wordt onze volgende reis) en veel foto’s.

Dan wil ik ook nog even reclame maken voor mezelf: ik heb binnenkort mijn eerste foto-opdracht: een bruiloft. Heb jij of iemand in je omgeving een goedkope fotograaf nodig, stuur me dan een mail!!!

Ik ga volgend jaar dus trouwen en dan blader je nog wel eens de dikke bruidsboeken door. Ook de advertenties zijn de moeite waard, want misschien kom je nog iets interessants tegen. Niet dat ik geinteresseerd was in die ene specifieke advertentie van een sambaband, maar terwijl mijn oog erop viel, kwam juist diezelfde band op TV in een of ander woonprogramma.

Ook een keer iets ‘toevalligs’ meegemaakt?

Vandaag werd eindelijk ons zonnescherm opgehangen. 2 mannen stonden al voor de deur te wachten toen ik thuis kwam. Eentje kende ik al van het opmeten. De andere was nieuw. Die andere zei alleen niet zoveel. Nu hoeft dat ook niet, maar een paar woordjes kunnen er toch wel van af? Bij het afronden zag hij ineens onze verzameling welpies. Ineens kreeg ie een glimlach en kwamen er woorden uit zijn mond. De ‘dubbele’ heb ik meegegeven en die plakte hij direct op zijn bus. Waar je een volwassen man toch blij mee kan maken

Soms raak je geintrigeerd door een programma dat je eigenlijk helemaal niet zou willen kijken. Voor ons is dat Air Crash Investigation. Wij vliegen erg graag en vinden het nooit eng, maar als je dat programma ziet, dan pas blijkt wat er allemaal mis kan gaan. De analyses zijn eigenlijk veel te lang, maar toch blijven wij kijken. Wij komen net terug van een minivakantie in Ierland en dan ga je ineens op andere dingen letten. "Mr x, you are delaying the flight. Please come to gate x as soon as possible. We will proceed to offload your luggage" (zodat je tas, mét bom, niet meer zonder jou kan reizen). Of de lichtstrips in het gangpad. Als die er al eerder waren geweest, dan hadden mensen op een bepaalde vlucht nog gered kunnen worden. Nu konden ze door de rook de uitgang niet meer vinden. Zo veel crashes, zo veel (menselijke) fouten, maar toch blijf ik vliegen leuk vinden.

Kijken jullie ook wel eens?

Bij de oud-papierbak keek ik of de grote doos er in één keer inpaste. Toen ik nog bezig was met passen, kreeg ik direct een opmerking naar mijn hoofd geslingerd van een wat oudere dame: "Wel goed doen hoor, want zo doen wij dat hier niet. We zien altijd dat jongeren het niet goed doen en dan blijft alles steken." Ik kreeg de kans nog eens niet.

Laatst stond ik op het station te wachten toen een oudere dame haar snoeppapiertje tussen de rails gooide. Ze zag dat ik haar opmerkte en aankeek, maar blijkbaar mogen oudere dames snoeppapiertjes tussen de rails gooien.

Op het werk hadden we het tijdens de lunch weer eens een keer over het huishouden. Dat het elke keer weer een klus is en dat de man toch vaak weer aanwijzingen nodig heeft, maar dat we toch weer blij zijn dat hij meehelpt. Zegt een vrouwelijke collega: "Gelukkig heb ik daar geen last van." Antwoordt iemand anders: "Ja, maar dat is niet eerlijk, want jullie zijn met 2 vrouwen!"

Elke werkdag kom ik op Utrecht Centraal en elke dag kom ik hem tegen. Een schoonmaker die o zo nodig is op het station. Maar deze schoonmaker is bijzonder. Althans, dat zegt zijn hesje: chef schoonmaakploeg. Deze meneer de schoonmaker voelt zich daardoor belangrijk, want als het niet al te warm is, dan loopt hij in een pak met stropdas. Met daarover dat hesje dus. Tja, bij belangrijke functies hoort nu eenmaal gepaste kleding. Ik moet er eigenlijk altijd wel om lachen. Glimlachen dan. Deze meneer vindt zijn werk dus erg nuttig en heeft plezier in zijn functie. En inmiddels wordt het station schoner.

Gisteren ben ik getuige geweest van een zelfmoordpoging. Op het moment schrok ik me dood, maar kon gelukkig direct zien dat de poging mislukt was.

Gisteren op weg naar het drukke Egmond voor een familiedag stonden we bij de stoplichten te wachten toen in de baan naast ons een motor met minstens 150 km/h door het rode reed. Wat bezielt zo’n persoon zich in hemelsnaam?

Nou zeg, dat heeft me toch een partij lang geduurd. We zijn inmiddels verhuisd. Al 4 maanden geleden zelfs. Het klussen is zo goed gegaan dat eigenlijk bijna alles al klaar is. Zelfs alle dozen zijn uitgepakt! Maar KPN vergat een kabeltje aan te sluiten en Orange kwam er pas na 5 maanden achter dat ADSL toch niet leverbaar is op ons nieuw adres. Gelukkig werkt Xs4all wel goed mee. Ik ben er dus weer en ga ook weer reageren.

Nog meer interessants gebeurd? Jawel hoor. Ik typ dit op mijn nieuwe laptop, heb een vakantie naar mozambique/zambia/malawi geboekt en… ben inmiddels verloofd! Alleen maar erg leuke dingen dus.

Nee, ik ga niet schelden. Ik heb er alle redenen voor om deze titel te gebruiken. Tijdens onze Marokkoreis is vrijwel heel de groep behoorlijk ziek geweest. De darmklachten hielden niet na een paar dagen op. Bij thuiskomst was onze stoelgang weer redelijk normaal, maar uit een mailwisseling met reisgenoten bleek dat dat niet bij iedereen het geval was. Afgelopen week kregen we een brief van de GGD. De bewuste personen waren besmet met het buiktyfusbacterie. Nou, da’s niet niks. Nu zijn wij vorig jaar wel ingeent tegen buiktyfus, maar dit is geen 100% werkzaam vaccin. Waarschijnlijk heeft het vaccin bij ons wel de ernst doen afnemen, maar toch opmerkelijk dat we zo getroffen zijn door zo’n ziekte. Wel goed van de GGD trouwens door ons op de hoogte te stellen.